Ο μεγάλος άγνωστος , ο περίεργος ξένος, ένας καλός φίλος που γίνεται άλλοτε νυμφίος και άλλοτε εχθρός… Όταν κάποιος αρχίσει να τα βάζει πραγματικά με τον εαυτό του και να μην του έχει εμπιστοσύνη σε τίποτα τότε ξεκινάει το αληθινό ταξίδι της πνευματικής ζωής. Όταν βιώσουμε ότι δεν πράξαμε τίποτα ουσιαστικό σε αυτή την ζωή, όταν νιώσουμε πραγματικά τιποτένιοι δηλαδή χειρότεροι πάσης κτίσεως όπως το βίωνε και ο Άγιος Σιλουανός τότε σημαίνει ότι έχουμε ανοίξει σιγά σιγά την πόρτα για να υποδεχτούμε την Θεία χάρι .«Όταν γίνω ένα τίποτα για τον κόσμο τότε έχω γίνει τα πάντα για τον Θεό» Έχουμε πολλά κλειστά δωμάτια μέσα στην καρδιά μας. Είτε γιατί τα έχουμε κλείσει συνειδητά για να κρύψουμε κάτι , είτε υπάρχουν άγνωστοι χώροι που δεν τολμούμε να πάμε γιατί φοβόμαστε μήπως η αλήθεια που θα αντικρύσουμε σπάσει το προσωπείο της ψεύτικης πραγματικότητας που έχουμε φτιάξει. Υπάρχουν και χώροι με δαίμονες , χώροι παθών που δεν πάμε είτε από άγνοια είτε από φόβο. Έχουμε όμως την ανάγκη να θεραπευθούμε. . . Ο Χριστός είναι το πρότυπο μας, οφείλουμε να γίνουμε Θεομιμητές κατά τους Αγίους πατέρες. Ο Κύριος είναι ο καθρέφτης που μέσα από εκεί αντικρύζουμε το πραγματικό μας προσωπείο. Αν πάρουμε την απόφαση να τον ακολουθήσουμε τότε πρέπει να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, να απαρνηθούμε τις λάθος σκέψεις και επιθυμίες και να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέσα από ένα όμορφο ταξίδι που περνά από τα σκαλοπάτια της εκκλησίας κατι των Ιερών Μυστηρίων. Κάνουμε λάθος και κοιτάμε αποκλειστικά το ταξίδι, αυτό δημιουργεί πτώσεις, στεναχώριες, και αναστεναγμούς. Να κοιτάμε τον προορισμό, την αγκαλιά του Κυρίου. Να αφήσουμε την Θεία χάρι να μας αποκαλύψει και να φωτίσει τα εσωτερικά μας σκοτάδια. Να μην φοβηθούμε από αυτά που θα δούμε. Να πάμε στην εξομολόγηση σαν παιδιά προς τον πατέρα. Εκεί θα δούμε την κάθε λεπτομέρεια όταν ο καθρέφτης θα είναι ο Χριστός και κανείς άλλος. «Ποτέ δεν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και χρειάζεται κόπος , μέσα από τον πόθο της ασκήσεως για να γνωριστούμε αληθινά με τον εαυτό μας» Να παρατηρούμε καθαρά την κάθε σκέψη, θέλω και επιθυμία. Να μπαίνουν όλα στο μικροβιολογικό εργαστήριο της εξομολογήσεως ώστε η μέσα από την διάγνωση να λαμβάνουμε και την σωστή φαρμακευτική αγωγή. Πολλές φορές θέλουμε τον Χριστό στην ζωή μας , αλλά χωρίς να θέλουμε να γίνει η ζωή μας Χριστός. Θέλουμε τον Χριστό να κάνει αυτά που θέλουμε και να δικαιώσει αυτά που συμβαίνουν. Μετατρέπουμε τον Κυρίο σε δούλο του εγωισμού μας αντί να γίνουμε εμείς δούλοι Κυρίου. Θέλουμε το Χριστό σε ένα μέρος της ζωής μας, αντί η ζωή μας να γίνει πληρότητα της δικής του παρουσίας. Να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ. Να ανοίξουμε την πόρτα της υπακοής , να μπούμε στο εργαστήριο της Αγιότητάς με πόθο σωτηρίας. Οφείλουμε να πάρουμε αποφάσεις , το οφείλουμε στον εαυτό μας. Σε αυτόν τον γνωστό – άγνωστο που άλλοτε τον λατρεύουμε άλλοτε τον μισούμε σαν να είναι ξένος. Για να μπούμε στα δύσβατα εσωτερικά μας μονοπάτια δεν είναι μια διαδρομή που μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας. Κάποια δωμάτια κλειστά ίσως έχουν δαίμονες που δεν θα μπορέσουμε να τους διαχειριστούμε. Παντού , Πάντα και πάντοτε….Την βοήθεια του Κυρίου…και ότι μας πει εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλίνουμε την κεφαλή μας και να πούμε : «Γενηθήτω το θέλημα σου» και τότε θα έρθει η θεραπεία. Γιατι η υπακοή είναι συγκατάβαση και υποδοχή της χάριτος για να κλείσει η πληγή και να έρθει η ίαση. Ας σβήσουμε λοιπόν αντιδράσεις από την ζωή μας του στυλ : Τα ξέρω όλα ΕΓΩ, , Εμένα θα μου πεις ; Στηρίζομαι στον εαυτό μου, ξέρω ποιος ειμαι ! Ξέρω τι κάνω κλπ. Αν δεν ήμουνα ΕΓΩ θα σου έλεγα!. Τα πάντα εξαρτώνται από μένα ! Αυτό που λέμε εμείς ότι έγινε από εμάς στην ουσία συνέβη από την παραχώρηση ΕΚΕΙΝΟΥ, μην το ξεχνάμε! Στην Εκκλησία αγαπητοί μου , η αυτογνωσία δεν ειναι ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης που αρχίζει απο εμένα και καταλήγει πάλι σε μένα. Αυτογνωσία είναι η γνώση του εαυτού μου μέσα απο την έξοδο απο αυτόν προς την είσοδο της σχέσης με τον Χριστό ώστε να αγιασθεί το τραυματισμένο (είναι) ώστε να ολοκληρώσουμε την πορεία απο το κατ’εικόνα στο καθ΄ομοίωση. Αυτή η ολοκήρωση ειναι η αυτογνωσία στην Εκκλησία που γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα απο την σχέση με πρόσωπο του Χριστού. Να καταλήγει η κάθε προσευχή μας ως κραυγή γνωριμίας : «Βοήθησε με Κύριε να σε αγαπήσω ώστε να γνωρίσω ΕΜΕΝΑ» Και τότε θα αρχίζουμε να πλησιάζουμε τον προορισμό της σωτηρίας. theomitoros.blogspot.

Για όσο ακόμα τα τρωκτικά της δημοσιογραφίας θα συνεχίζουν τις στοχευμένες επιθέσεις στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, με βίντεο ειδήσεων που δίνουν ρεσιτάλ κοπτοραπτικής τέχνης και άρθρα – τερατουργήματα, θα βρισκόμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε όλες αυτές τις φωνές που αντιστέκονται στον φασισμό εναντίον της Εκκλησίας. Επεισόδιο δημοσιογραφικής προπαγάνδας νούμερο… άγνωστο! Έχουμε χάσει το μέτρημα πλέον! Στο στόχαστρο αυτή τη φορά, ο Μητροπολίτης Ιερισσού Θεόκλητος. Για ποιον λόγο; Επειδή βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό. Και διότι –  όπως λένε τα σαΐνια της δημοσιογραφίας – σε κάποιο του κήρυγμα είπε πως καταλύει την Θεία Κοινωνία και δεν έχει κολλήσει τον ιό, και να που τον κόλλησε! Αφήστε που συμμετείχε και στη δοξολογία του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη! Προσέξτε τώρα στήσιμο προπαγάνδας που θα ζήλευε ακόμα και ο Γκέμπελς: Κατασκευάζουν την δομή της είδησης με τέτοιον τρόπο, ώστε να συνδέονται όλα αυτά στο μυαλό του τηλεθεατή/αναγνώστη, σαν ένα ενιαίο γεγονός σε τρεις φάσεις! Οπότε παρουσιάζεται κάπως έτσι: 1)Ο Μητροπολίτης δήλωσε δημόσια στο ποίμνιο πως ο ιός δεν κολλάει με την Θεία Κοινωνία. 2)Ο Μητροπολίτης βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό (άρα διαψεύστηκε). 3)Ο Μητροπολίτης έβαλε σε κίνδυνο και άλλους, αφού συμμετείχε στη Δοξολογία. Έτσι ακριβώς μεταφέρθηκε η είδηση, από την συντριπτική πλειοψηφία των συστημικών μέσων! Με τι έχουμε να κάνουμε εδώ λοιπόν; Ασφαλώς με μια ύπουλη και σκόπιμη υπεραπλούστευση των πληροφοριών, που στήθηκαν έτσι, ώστε να μοιάζουν με μια ενιαία «απάντηση» προς τους… ανυπότακτους χριστιανούς… Μια ακόμη δημοσιογραφική αθλιότητα, από κέντρα που «μαγειρεύουν» τα γεγονότα όπως τους εξυπηρετεί, χωρίς να εξετάζεται κανένα άλλο σενάριο παρά μόνο ένα. Αυτό που βολεύει την πολεμική κατά της Θείας Κοινωνίας. Για ποιο ακριβώς πράγμα μέμφονται τον Μητροπολίτη τα ΜΜΕ; Επειδή κόλλησε κορωνοϊό; Υπονοούν πως τον κόλλησε μέσω της Θείας Κοινωνίας; Και από πού βγάζουν οι φωστήρες των media το συμπέρασμα πως τον κόλλησε από την κατάλυση της Θείας Κοινωνίας; Έχουν κανένα στοιχείο γι’ αυτό; Παρακολούθησαν την διαδρομή του ιού και το επιβεβαίωσαν; Για ποιους λόγους καταργούν σκόπιμα την λογική και την αφήνουν έξω από τα προαποφασισμένα συμπεράσματά τους; Γιατί δεν συνεξετάζουν το ότι ένας Μητροπολίτης κατά τη διάρκεια της κάθε ημέρας του, έχει να διεκπεραιώσει ένα σωρό υποχρεώσεις, συναντήσεις, μετακινήσεις και ομιλίες σε διάφορες περιοχές; Γιατί δεν συνεκτιμούν πως ο Μητροπολίτης συναναστρέφεται καθημερινά δεκάδες και εκατοντάδες ανθρώπους, έχει διαρκή επαφή με το ποίμνιο και βρίσκεται σε συνεχή κίνηση μέσα στην κοινωνία; Δεν θα μπορούσε κάλλιστα να κολλήσει τον ιό, ενώ βρισκόταν σε αυτές τις δραστηριότητες; Μόνο από την Θεία Κοινωνία ΤΟΥΣ ΒΟΛΕΥΕΙ, να τον κόλλησε; Τι άλλο περιλαμβάνει η μομφή τους; Το ότι ένας Μητροπολίτης κόλλησε κορωνοϊό; Και για ποιον λόγο να μην κολλήσει δηλαδή; Δεν είναι άνθρωπος όπως όλοι μας; Σας είπε κανείς πως οι Μητροπολίτες εξαιρούνται από την αλυσίδα μετάδοσης του ιού; Και η επόμενη δημοσιογραφική αθλιότητα; Παίζουν και ξαναπαίζουν το βίντεο του Μητροπολίτη που φαίνεται να λέει πως παρόλη την κατάλυση Θείας Κοινωνίας, δεν έχει κολλήσει τον ιό και… ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ «ξεχνούν» να αναφέρουν, πως αυτά ειπώθηκαν από τον Θεόκλητο πριν 6 ολόκληρους μήνες! Τον Απρίλιο! Αποσιωπούν σκοπίμως την χρονολογία του βίντεο, για να φανεί σαν να… χλεύασε τον ιό «εχθές» και να κόλλησε σήμερα! Νομίζουν πως οι ειδήσεις τους απευθύνονται σε πρόβατα και όχι σε σκεπτόμενους ανθρώπους! Έξι ολόκληρους μήνες που κατέλυε την Θεία Κοινωνία, δεν κόλλησε έναν ιό με τόσο υψηλή μεταδοτικότητα όπως ο covid – 19 και τον κόλλησε τώρα, από εκεί;;; Μιλάμε για ανοησίες ολκής! Όσον αφορά τη συμμετοχή του στη Δοξολογία, για ποιον λόγο διαμαρτύρονται οι γκεμπελίσκοι; Πόσες και πόσες περιπτώσεις είδαμε, με πολιτικούς, αξιωματούχους ή καλλιτέχνες, που παρευρέθηκαν σε δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ αγνοούσαν ότι ήταν φορείς κορωνοϊού! Είναι κάτι που συμβαίνει συνεχώς! Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το μιντιακό σινάφι έσπευσε να δώσει ολόθερμες ευχές για περαστικά και ταχεία ανάρρωση. Στην περίπτωση όμως του Μητροπολίτη Θεόκλητου, η ασθένεια του Ιεράρχη αντιμετωπίστηκε με διεστραμμένη χαιρεκακία, δηλητηριώδη σχόλια και ειρωνεία. Αυτή η αισχρή ανθρωποφαγία που ξετυλίχθηκε στα media, ανάγκασε τον Σεβασμιώτατο να γράψει το αυτονόητο: «Σεβαστείτε την προσωπική μου δοκιμασία»! Δυστυχώς όμως, είναι σίγουρο πως το ίδιο θα επαναληφθεί με κάθε τέτοια ευκαιρία που θα δίνεται, σε αυτά τα εργοστάσια όμβριων υδάτων, που θέλουν να αποκαλούνται «μέσα μαζικής ενημέρωσης»… Ελευθέριος Ανδρώνης sportime.gr poimin.gr

Αυτό δεν είναι μόνο “κιτς” αλλά ασέβεια προς το ιερό μυστήριο της βαπτίσεως.  Ο Μίκυ επάνω στην κολυμπήθρα και το “μάτι” για να ξορκίσει το κακό στην εκκλησία. Η άποψή μου είναι πως η Ιερά Κολυμπήθρα δε στολίζεται, όπως κάθε λειτουργικό σκεύος της Εκκλησίας μας.    Το μάτι επίσης, έχω την εντύπωση, πως όχι μόνο δε διώχνει το κακό αλλά το τραβάει κιόλας ως εργαλείο που χρησιμοποιεί ο διάβολος για να εξαπατά τους ελαφρόμυαλους και ολιγόπιστους χριστιανούς. π. Γεώργιος Χριστοδούλου agios-dimitrios.

Απόψε το βράδυ πρίν κοιμηθείς κάνε μία προσευχή . Μία προσευχή από καρδιάς . Για όλους εκείνους τους μοναχικούς ανθρώπους πού χρόνια ολάκερα τώρα κάνουν παρέα με τίς σκέψεις καί την μοναξιά τής ματωμένης ψυχής τους . Για τους ανέργους πού πολεμάνε καθημερινά με νύχια καί με δόντια να ανταπεξέλθουν στίς καθημερινές δυσκολίες . Για τους αρρώστους πού είναι στα νοσοκομεία καί παλεύουν για την ζωή τους . Μία προσευχή από καρδιάς . Μονάχα έτσι θα ελαττωθεί το κακό . ‘’Πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε , πρόσθες αυτοίς κακά τοίς ενδόξοις τής γής’’ . Εύχομαι όλα να πάνε καλά καί μονάχα η χαρά να χτυπά την πόρτα τής ζωής σας . dimitrios.blogspot.com

Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους χειριστικούς ανθρώπους’’. Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους τοξικούς’’. Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους νάρκισσους’’. Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους ανθρώπους τους εγωιστές’’. Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους μίζερους, τους τσιγγούνηδες σε συναισθήματα’’. Σου είπαν, ‘’πρόσεχε τους παρτάκηδες.  Αυτούς που κοιτάνε μόνο την καλοπέρασή τους’’. Ξέχασαν όμως να σου πουν, να προσέχεις να μην γίνεις και εσύ ένας από αυτούς.  Να μην γίνεις χειριστικός, τοξικός, νάρκισσος, εγωιστής, μιζερος, παρτάκιας… Ξέχασαν να σου πουν, να προσέχεις τον ίδιο τον εαυτό σου. Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας Σοφός γέροντας δάσκαλος. Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.  Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.«Πικρή» είπε ο μαθητής. Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη.  Ο μαθητής έκανε ότι του είπε.  Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.«Όχι» απάντησε ο νέος.Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:«Ο πόνος στη ζωή μας είναι σαν το καθαρό αλάτι. Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια. Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο. Έτσι, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…Πάψε να είσαι το ποτήρι. elafosdorkas

Τελείωσα με τα πράγματα στο σπίτι του «δύσκολου πελάτη» για να μπορέσει να το κατοικήσει το Σαββατοκύριακο. Είχα αργήσει για να προλάβω την Εσπερινή Λειτουργία, έτσι αντί για εκεί, αποφάσισα να πάω στον προμηθευτικό σταθμό να πάρω πράγματα που χρειαζόμουν για το Σαββατοκύριακο. Καθώς στάθμευα το φορτηγό μου πρόσεξα – ανάμεσα στα δώδεκα ή περισσότερα άτομα που φόρτωναν τα αυτοκίνητά τους με πράγματα – μια νεαρή κοπέλλα με μωρό στην αγκαλιά της να περιφέρεται εδώ και εκεί ανάμεσα στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Την πέρασα για άλλο ένα πελάτη που έψαχνε για το αμάξι της. Στάθμευσα το δικό μου φορτηγό, και ακούω πίσω μου καθώς έβγαινα μια πνιγμένη φωνή: «Κύριος… Κύριος…..» Γυρνάω να δω, και είναι η κοπέλλα. Είναι λεπτή, μικροκαμωμένη, ίσως 1 και 50 σε μπόϊ, και μοιάζει να είναι δεκαπέντε ετών, αλλά το πρόσωπό της έχει όψη ταλαιπωρημένη και στραπατσαρισμένη, μιας μεγαλύτερης ηλικίας. Τα μάτια της είναι ένα ατσάλινο γαλάζιο και γυαλίζουν. Η κακοβαλμένη μάσκαρα έχει γίνει μουντζούρα. Η μύτη, το ένα φρύδι και το πάνω χείλι είναι τρυπημένα, και καθώς σκουπίζει το μάτι της με την ανάποδη του καρπού της, παρατηρώ πως έχει τατουάζ πάνω στο χέρι της, στον καρπό και πιο πάνω προς το μπράτσο. Κρατάει ένα μωρό, πιθανόν ενός έτους. Η μυτούλα του έχει μια κρούστα από ξεραμένη μύξα. Στα μπρατσάκια του είναι τυπωμένα διάφορα «παιδικά τατουάζ», από εκείνα που δίνουν τα μηχανάκια που πουλάνε τσιχλόφουσκες. Χρειαζόταν ένα μπάνιο το μικρό, αλλά δεν ήταν τόσο βρώμικο ώστε να μοιάζει εγκαταλελειμμένο. Τον σηκώνει και τον εναποθέτει πάνω στον γοφό της με το αριστερό της χέρι, καθώς σκουπίζει με το δεξί το μάτι της. «Κύριος…», μου λέει με πνιγμένη φωνή. «Σας παρακαλώ….» Σκύβω προς το μέρος της και βάζω το χέρι μου γύρω από τον ώμο της. «Ηρέμησε γλυκειά μου» της λέω. «Τι σου συμβαίνει;» «Μόλις μετακομίσαμε εδώ από την επαρχία. Αν δεν βρω 38 Ευρώ σε δέκα λεπτά, αυτοί θα πετάξουν όλα τα πράγματά μου στο πεζοδρόμιο.» «Ποιοί είναι οι ‘αυτοί’;» «Το Πανδοχείο Έξι εκεί πέρα…» μου δείχνει με το χέρι, στην απέναντι μεριά της λεωφόρου. Μίλησα λιγάκι μαζί της. Είναι μόνη, χωρίς φίλο, σύζυγο, ή οικογένεια. Την ρωτάω πώς το ταΐζει το μωρό και μου λέει με τα γραμματόσημα-δώρο των σούπερ-μάρκετ. «Και τί θα κάνεις αύριο;» «Δεν ξέρω» «Πες μου το όνομά σου» «Σίντυ» «Σε ποιο δωμάτιο μένεις στο πανδοχείο, ώστε αν βρω κάποιον να σε βοηθήσει, να μπορέσω να σε βρω…» Με κοιτάζει. Παρατηρώ ένα βλέμμα-αστραπή ενός «περπατημένου» ανθρώπου που υποψιάζεται τα πάντα. Μετά μου λέει «238». Της βάζω 40 Ευρώ στο χέρι. Αρχίζει να κλαίει. «Σας ευχαριστώ κύριε… σας ευχαριστώ… Δεν θέλω να φανώ αγενής, αλλά πρέπει να φύγω τώρα αμέσως, επειδή πετάνε έξω τα πράγματά μου.» Αρπάζει πάνω της το μωρό και φεύγει τρέχοντας προς το πανδοχείο. Εγώ γύρισα προς την άλλη κατεύθυνση και μπήκα μέσα στον προμηθευτικό σταθμό, χωρίς να κοιτάξω πίσω. Δεν θέλω να ξέρω αν όντως πήγε στο Πανδοχείο Έξι ή όχι. Δεν θέλω να ξέρω αν πλήρωσε για μία διανυκτέρευση για τον εαυτό της και το μωρό, ή αν αγόρασε μια δόση φτηνού ναρκωτικού για τον εαυτό της. Δεν θέλω να ξέρω αν έπεσα θύμα μιας ομάδας γύφτων ή αν εξαπατήθηκα από ένα κορίτσι που μάθαινε τις τεχνικές επαιτείας. Το μόνο που θέλω να μάθω σήμερα, την ημέρα που γεννήθηκε ο Θεός, είναι το τι σημαίνει να αγαπά κανείς χωρίς κυνισμό, το να αγαπά και αυτούς που σε εξαπατούν, σε απορρίπτουν και σε σκοτώνουν… το να δίνεις, χωρίς την προσδοκία της αμοιβής ή ανταπόδοσης… το να βλέπεις την εικόνα του Θεού κάτω από τις ουλές και τα σημάδια της ανθρώπινης αδυναμίας και ματαιότητας… Θέλω να ξέρω τι σημαίνει να ελπίζεις. Αν μπορώ να τα αποκτήσω όλα αυτά με σαράντα Ευρώ, τότε εγώ είμαι εκείνος που ευεργετήθηκε… Στήβεν Ρόμπινσον

Μια μέρα ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλό του. Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα. Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του. Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο θα τον ρώταγε τι είχε στο χέρι του. Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε, τότε θα τον ρωτούσε εάν η πεταλούδα ήταν ζωντανή ή νεκρή. Στην περίπτωση που απαντούσε ότι η πεταλούδα ήταν ζωντανή, τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε και το αντίστροφο. Όταν είχαν μάθημα λοιπόν, πλησίασε τον δάσκαλο, μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους μαθητές, έτεινε το χέρι προς το μέρος του και τον ρώτησε: – «Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;» – «Την ψυχή σου έχεις παιδί μου», απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος. Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του. Ωστόσο, συνέχισε: -«Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;» Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά: – «από το χέρι σου εξαρτάται». Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την ψυχή μας παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι!!! O Δάσκαλος της ιστοριούλας είναι ο ίδιος ο Θεός, το παιδί ένας από εμάς και η πεταλούδα η ψυχή μας. Και η ιστορία σε βάζει σε σκέψεις να πάρεις καινούριες αποφάσεις βασισμένες σε κάτι όχι επιφανειακό αλλά στο συμφέρον της ψυχής σου. Εσύ επιλέγεις, από το δικό σου χέρι εξαρτάται αν θα προχωρήσεις και θα αποτελέσεις ίσως ακόμη και παράδειγμα προς μίμηση η θα μείνεις στάσιμος. Μόνο ο Θεός μπορεί να σε γεμίσει εσωτερικά. Μόνον ο Θεός μπορεί να σε ολοκληρώσει ως άνθρωπο. Μόνο Αυτόν αν έχεις ως συνοδοιπόρο έχεις τα πάντα. Αν έχεις όλους τους άλλους εκτός από Αυτόν, τότε λυπάμαι αλλά να ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα και θα βασανίζεσαι σε όλη σου την ζωή για να βρεις κάτι που σε γεμίζει. Όσα κι αν κάνεις, όσα κι αν αποκτήσεις αν δεν καταφέρεις να έχεις τον Θεό-Πατέρα-Δάσκαλο στην καρδιά σου τότε μόλις αποκτάς κάτι καινούριο πάλι άδειος θα αισθάνεσαι. Εσύ είσαι αυτός που δεν θες και δεν κυνηγάς αυτό που θα σε κάνει ολοκληρωμένο σαν άνθρωπο και θα είναι αυτό μέσα στο οποίο δεν θα σου λείπει τίποτα γιατί θα τα έχεις όλα, θα έχεις τον Θεό. Στο χέρι σου είναι… Στο εύχομαι !!! Ελπίζω να συναντηθούμε στην κορυφή… Πελαγία Μοναχή

…και επέβλεψεν η γυνή αυτού εις τα οπίσω και εγένετο στήλη αλός. (Γεν .19,26)Πολύ συχνά καθημερινά πάνω στον αγώνα μας ξεχνάμε τον εαυτό μας.Λησμονούμε, όμως, πως το να κοιτάξουμε πίσω σημαίνει θάνατο.Κάποιοι που άφησαν τις παλιές τους αμαρτίες, γυρίζουν πίσω προς αυτές.Κάποιοι που δέχτηκαν τόσα πολύτιμα δώρα από το χέρι του Θεού, βλέπουν με όρεξη τις γυάλινες χάντρες που κρέμονται στα δάκτυλα του διαβόλου.Κάποιοι άλλοι που ξεκίνησαν να κοιτάζουν τις ψηλές κορυφές, γυρίζουν το κεφάλι πίσω προς την άβυσσο που εγκατέλειψαν.Σήμερα όμως, πτωχέ και αδύνατε εαυτέ μας, πριν γυρίσεις και κοιτάξεις πίσω .. σκέψου.Σκέψου! “στήλη αλός” μπορείς να γίνεις αν η χάρις Του Θεού σε εγκαταλείψει.Γι’ αυτό ας παρακαλούμε το Θεό να μας δώσει τη δύναμη να νικάμε τον πειρασμό και να γυρίσουμε πίσω.

-Πάτερ, όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;-Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε.-Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου; Τον ρώτησε.“Ήμουν μέσα στην καρδιά σου” της απάντησε.-Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς.Ήμουν στην καρδιά σου, γιατι εσύ κανένα από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες.Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις.Δεν μπορούσες να απαλλαγής από αυτούς και υπόφερες.Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους.Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου. Στάρετς Αμβρόσιος Όπτινα

Κάποιος σοφός είπε πως ο σημερινός κόσμος στον οποίο ζούμε, είναι κόσμος σύγχυσης. Τρέχουμε συνεχώς. Κυνηγάμε χίμαιρες συμφερόντων, ανέσεων, απολαύσεων, πλουτισμού. Κυνηγάμε την χαρά. Και όλο και πιο πολύ επιταχύνουμε για να πετύχουμε. Και όλο και πιο πολύ χρόνο νομίζουμε πως εξοικονομούμε. Και συνέχεια τρέχουμε σαν τρελοί…Χρειάζεται λίγο να χαλαρώσουμε. Αν τεντώνεις συνεχώς ένα τόξο, κάποτε θα σπάσει. Αν ασταμάτητα κυνηγάμε, τότε πάνω στο τρέξιμο θα αφήσουμε και την ίδια την προσωπικότητά μας. Θα χάσουμε τον εαυτό μας.Βρες λίγο χρόνο για σένα. Κάθισε κάπου ήρεμα. Σκέψου ποιος είσαι. Δες την μέχρι τώρα πορεία σου. Παρατήρησες ποτέ πώς ο ήλιος κοκκινίζει, όταν δύει; Είδες πώς ο ουρανός αγκαλιάζει το ηλιοβασίλεμα; Αν όχι, πραγματικά δεν ξέρεις τι χάνεις…Η χαρά κρύβεται εκεί που δεν την περιμένεις. Το τέλειο δεν είναι υποχρεωτικά το πολύπλοκο. Προσπάθησε να είσαι ήρεμος και απλός. Ο απλός άνθρωπος είναι ο αληθινός άνθρωπος. Είχε πάει κάποτε στον γέροντα Παΐσιο ένας άνθρωπος με πολλά προβλήματα και ο γέροντας τον συμβούλεψε: «Παιδί μου, βρες τα πρώτα με τον Θεό και όλα θα πάνε καλά. Όταν τα βρεις με τον ρυθμιστή του Σύμπαντος, τότε Εκείνος όλα θα στα δώσει». aoratigonia.blogspot.gr

Όταν κοιτάμε μια εικόνα, έναν άνθρωπο, ένα τοπίο, ή κοιτάμε ένα γεγονός που συμβαίνει εμπρός μας, ή επεξεργαζόμαστε μια κατάσταση , υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι για να δούμε ή να προσεγγίσουμε.Ο τρόπος του καλού και ο τρόπος του κακού. Και τα δύο αυτά υπάρχουν στην ζωή μας καθημερινά. Υπάρχουν οι άνθρωποι που εκφράζονται και λειτουργούν με την ενέργεια του καλού και τους αποκαλούμε καλοπροαίρετους και υπάρχουν και οι άλλοι. Οι οπαδοί του κακού που έχουμε μάθει να τους αποκαλούμε κακοπροαίρετους.Ένας κακοπροαίρετος άνθρωπος όταν κοιτά κάτι, θα βρει σε αυτό πάντα άσχημα πράγματα. Σε έναν άνθρωπο θα δει ότι έχει λερωμένα παπούτσια, τσαλακωμένο παντελόνι ,τα νύχια του είναι μεγάλα και αυτά θα σχολιάσει και θα θυμάται.Ο καλοπροαίρετος θα δει και αυτός τα ίδια, αλλά δεν θα σταθεί σε αυτά.Δεν τον ενδιαφέρουν και μπορεί να τα δικαιολογήσει στο μυαλό του.Αυτός θα δει, ότι ο άνθρωπος αυτός έχει ένα γλυκό χαμόγελο, καλοσύνη και ευγενικούς τρόπους.Όταν κοιτάνε ένα τοπίο ο κακοπροαίρετος θα δει μια αρβύλα χαλασμένη στις ρίζες ενός δέντρου και θα συγκεντρωθεί σε αυτήν την εικόνα, μουρμουρίζοντας για το λερωμένο τοπίο, ενώ ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος θα συγκεντρώσει την προσοχή του σε δυο πεταλούδες που πετάνε παίζοντας από λουλούδι σε λουλούδι.Η ψυχή του ενός ψάχνει να βρει το κακό, το άσχημο, σε κάθε έκφραση της ζωής και με αυτό ταυτίζεται, νοιώθοντας πάντοτε μιζέρια και κακία , ενώ η ψυχή του άλλου κολλάει στις καλές εικόνες της ζωής, κρίνοντας όλα γύρω της ,με αγάπη και κατανόηση ,νοιώθοντας ευτυχία και γαλήνη.Ο καλοπροαίρετος άνθρωπος είναι γεμάτος. Έχει περιεχόμενο ψυχής και αξίες. Ξέρει ποιος είναι. Δεν προσπαθεί να ζήσει μέσα από τις ζωές των άλλων. Και προσεγγίζει κάθε εικόνα, άνθρωπο ή γεγονός με καλοσύνη .Για αυτό και συγκεντρώνει την προσοχή του στην ποιότητα και την χάρη της ζωής ,δίνοντας χαρά και στους γύρω του.Η παρουσία του και μόνο σε έναν χώρο ,είναι αρκετή για να αλλάξει την διάθεση όλων προς το καλύτεροΟ κακοπροαίρετος άνθρωπος αντίθετα ,είναι λειψός και το ξέρει.Προτιμά να κρύψει την ανικανότητα του βγάζοντας όλους τους άλλους άχρηστους, για αυτό και έχει εκπαιδευτεί να βλέπει μόνο το κακό σε κάθε έκφραση της ζωής. Έτσι μόνο αυτός νοιώθει ότι είναι κάποιος.Είναι αυτόματη η διαδικασία μέσα στο μυαλό του και επιφέρει δυστυχία και κακή διάθεση σε όσους ζουν κοντά του.Είναι ένας κακός και ανυπόφορος άνθρωπος. Προκαλεί μόνο κακό.Η χαρά και η ευτυχία ,αλλά και το κακό επίσης ,είναι εκεί έξω παιδιά μου και μας περιμένουν. Από εμάς εξαρτάτε τι θα διαλέξουμε για παρέα μας στην ζωή. Απλώνουμε το χέρι και παίρνουμε ότι θέλουμε.Πριν παραπονεθούμε λοιπόν την επόμενη φορά για τα κακά της μοίρας μας, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο με τον εαυτό μας και ας αναρωτηθούμε.Όταν κοιτάμε μια εικόνα, με ποιο τρόπο την προσεγγίζουμε;Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο ,με τι τον στολίζουμε στην συνέχεια;Άσχετα τι λέμε στον κόσμο, εμείς ξέρουμε την αλήθεια μας.Είμαστε καλοί; Ή κακοί;Από εμάς δεν μπορούμε να κρυφτούμε.Έχω πει πολλές φορές. Όλα είναι ενέργεια. Ζούμε μέσα στην ενέργεια, που οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας και τους γύρω μας.Και εισπράττουμε τα ανάλογα αποτελέσματα . Ας αφήσουμε τον Θεό ήσυχο για λίγο και ας προσπαθήσουμε να εναρμονιστούμε μόνοι μας με την ενέργεια του ,για να ωφεληθούμε. Δεν μας φέρνει αυτός την μιζέρια στην ζωή μας. Εμείς την προκαλούμε. Και μπορούμε να την αλλάξουμε.Ας σκεπτόμαστε και ας παράγουμε καλό.ΑΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!Και όλα καλά θα πάνε στην ζωή μας. Πατήρ Ιωάννης  lllazaros.blogspot.gr

Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια.Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για τους πιστούς τον οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασονία. Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης

Η κάθε Κυριακὴ πού περνάει, εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα σκαλοπάτι, πού πρέπει νὰ τὸ ἀνεβοῦμε, ἂν θέλουμε νὰ φτάσουμε ἐκεῖ, πού μᾶς περιμένει ὁ Χριστός. Καμμιά ἡμέρα δὲν μᾶς δίνει ὁ Θεὸς ἄσκοπα καὶ τυχαῖα. Πολὺ περισσότερο τὴν Κυριακή. Καὶ στὸν καθένα μας ὁ Θεὸς δίνει τόσες Κυριακές, ὅσες τοῦ χρειάζονται γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ καὶ νὰ φτάσει κοντὰ Του. Ἐνῶ λοιπὸν ὁ Χριστὸς σοῦ τὶς προσφέρει ἐσὺ τὶς ἀπορρίπτεις μὴ ἐκκλησιαζόμενος. Κατάλαβες γιατὶ οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβάλλουν αὐστηρὰ ἐπιτίμια σὲ ἐκείνους πού δὲν πηγαίνουν τὴν Κυριακὴ στὴν Ἐκκλησία; Γιατὶ ὁ κάθε ἐκκλησιασμὸς ἡ κάθε ἀφιέρωση τῆς Κυριακῆς στὸν Θεό, εἶναι ἕνα σκαλάκι στὴν σκάλα, πού μᾶς ἀνεβάζει γιὰ νὰ μᾶς φέρει κοντὰ στὸν Χριστό. Ἄν λοιπὸν ἐσὺ δὲν τὸ ἀνεβαίνεις γιατὶ δίνεις ἀλλοῦ μεγαλύτερη σημασία τότε ποῦ θὰ φτάσεις τελειώνοντας ἡ ζωὴ σου; Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος proseuxi.gr